சேலத்தில் சாயி பக்தர்களுடன் ஒரு நாள்

சாயி வரதராஜனுடன் நானும் உமாபதியும்ஜனவரி நான்காம் தேதி மாலைசேலத்திற்குச் செல்லபேருந்து நிலையத்திற்கு வந்தோம். சேலம் போகும்பேருந்து எதுவும் வராததால், கோவை செல்லும்பேருந்தில் ஏறி, சேலம் பைபாஸில் இறங்கிக்கொள்ள தீர்மானித்தோம்.
சேலத்திலிருந்து பெருங்களத்தூர் பிரார்த்தனை  மையம் வருகிற திரு. பிரேம்குமார் அவர்கள் வீட்டில்பிரார்த்தனைக்கு வருவதாக ஒப்புக் கொண்டிருந்தார் சாயி வரதராஜன். அது மட்டுமல்ல, உடையப்பாகாலனியில் உள்ள சண்முகம் அப்பா – வசந்தாஅம்மாவை தரிசிக்கவும், கூடவே, சாயிதரிசனம் வாசகர்கள் சிலரை பார்த்துவிட்டுவரவும் தீர்மானித்திருந்தார்.
சேலத்திற்கு பயண தூரம் ஏழு மணிநேரம் என பிரேம் கூறியிருந்ததால், அதிகாலை நான்கு மணிக்கு சேலம் போய், அங்கிருந்து டாக்சி பிடித்து சிண்டிகேட்வங்கி மேலாளர் சிவக்குமார் வீட்டிற்க்குச் சென்று குளித்துவிட்டு அவருடன் பிரார்த்தனைக்குபோக முடிவு செய்திருந்தோம்.பேருந்தில் கண்ணயர்ந்து விட்டோம்.பேருந்தின் நடத்துனர், அவிநாசி அவிநாசிஎன்று குரல் கொடுத்தார்.  நாங்கள் சேலம்இறங்கவேண்டியிருந்ததே, அவிநாசிஎன்று சொல்கிறீர்களே’, என்று கேட்டோம்.
சேலத்தைக் கடந்து மூன்று மணி நேரமாகிறது.  இறங்கி எதிர்வண்டி வரும், போய்ச் சேருங்கள்  என்றுநடத்துனர் கூற, மூவரும் இறங்கினோம்.  ஏறக்குறைய ஒன்று அல்லது இரண்டு மணிக்குசேலத்தை பேருந்து கடந்திருக்கிறது. இதுதெரியாமல் நாங்கள் உறங்கிவிட்டோம். ஒருவேளைநள்ளிரவில் அங்கு இறங்கி அவதிப்பட வேண்டாம்என பாபா உறக்கத்தைக் கொடுத்திருப்பார் என்றுநம்பினோம்.
வழியில் இருந்த ஒரு டீ கடையில் மூவரும் டீசாப்பிட்டோம். பாபா, டீ குடிப்பதற்காக அவிநாசிக்குஅழைத்து வந்திருக்கிறார்  என்றார் சாயி.டீ கடையில் பத்து சாயி தரிசனம் புத்தகத்தைகொடுத்துவிட்டு, வேறு பேருந்தில் ஏறினோம்.
பேருந்து ஈரோடு வழியாக வந்து காலை ஒன்பதுமணிக்கு சேலத்தைத் தொட்டது.இனிமேல் சிவக்குமார் வீட்டிற்குப் போகமுடியாது. பத்து மணிக்கு பிரார்த்தனைக்குவருவதாகச் சொல்லிவிட்டேன். இங்கேயே குளித்துவிட்டுப் போகலாம் என்றார் சாயி.
பேருந்து நிலையத்திலேயே குளித்து உடைகளைமாற்றிக்கொண்டு பொன்னம்மா பேட்டைக்கு ஒருவாடகை ஆட்டோ பிடித்து பயணித்தோம்.பிரேம்குமார் எதிர்கொண்டு அழைத்துச் சென்றார். பிரேம்குமார் வீட்டில் பிரார்த்தனைக்காக சாயிபக்தர்கள் தயாராக இருந்தார்கள். சிண்டிகேட் வங்கி மேலாளர் சிவக்குமார் வந்திருந்தார். அற்புதமானசத்சங்கம், பிரார்த்தனை ஆகியவை நடைபெற்றது.
பிரேம்குமாரின் அப்பா, அம்மா, அக்கா டாக்டர் அகிலா, மனைவி பிள்ளைகள் மற்றும் அங்கிருந்த பக்தர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு சாயி பக்தர்வீடுகளுக்குக் கிளம்பினோம்.சாயி வரதராஜன் இரவு வந்தால் தங்குவதற்குஎன்று ஒவ்வொரு பக்தரும் தங்கள் வீடுகளில் இடம்ஒதுக்கி வைத்திருந்ததைப் பார்த்தபோதுஆச்சரியமாக இருந்தது.
ஷண்முகம் அப்பா
சேலம் சதீஷ், மேலாளர் சிவக்குமார் ஆகியோரின்வழி காட்டுதலில் ஒவ்வொரு சாயி பக்தர் வீட்டுக்கும் பயணித்துவிட்டு, மாலை நான்கு மணியளவில் உடையப்பா காலனியில் இருக்கும் சண்முகம் அப்பாஅவர்கள் வீட்டுக்குச் சென்றோம். ஏற்கனவே அந்த வீட்டிற்கு சென்றிருந்தாலும், வழி மறந்துவிட்டதால் அப்பாவுக்குப் போன்செய்தோம். அப்பாவும் அம்மாவும் செல்போனைகையில் வைத்துக்கொண்டு தெருவில் இறங்கி நடந்து வந்து அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர்கள்பாதங்களில் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்தோம்.பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, சாயி வரதராஜன் அம்மா சாப்பாடு கொடுங்கள், பசிக்கிறது’, என்று கேட்டார். காலையிலேயே வருவாய் என காலை, மதியம் சாப்பாடு செய்து வைத்துக்காத்திருந்தோம்..வரவேயில்லையே என கவலையாக இருந்தது.இதோ உடனே தருகிறேன் என்றார் வசந்தா அம்மா.
வசந்தா அம்மா
ங்களுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. பிரேம்குமார் இல்லத்திலிருந்து ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் எதையேனும்சாப்பிட்டுக்கொண்டுதான் வந்தார். வழியில் இனிஎதையும் சாப்பிட முடியாது என்று சொன்னவர்அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் சாப்பாடு சாப்பாடு எனகேட்கிறாரே என அவரைப் பார்த்தேன்.
அன்பானவர்களின் கைகளால் ஒரு பருக்கைசாப்பிடுவதும் புண்ணியமானது என்று கூறி விட்டுசாப்பாட்டில் அமர்ந்தார். சிவக்குமார் மட்டும் எதையும் சாப்பிடவில்லை. வேறு வழியில்லாமல் நாங்கள் அனைவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தோம்.சாப்பிட்டபிறகு அம்மா சொன்னார். நேற்று வரை அப்பாவுக்கு பேச்சு வரவில்லை.பேச்சே நின்று போயிருந்தது. நீ போன்செய்து வருவதாகச் சொன்னவுடன்குழறிக்குழறி பேச ஆரம்பித்தார். பேச்சுதெளிவாக இல்லை. நீ சேலம் வந்துவிட்டதாக சொன்னதும் பரபரப்போடுஇருந்தார். உன்னைப் பார்த்த பிறகுதெளிவாகப் பேசுகிறார். அது மட்டுமல்ல, இந்த அறையை விட்டுதுணை இல்லாமல் நடக்க மாட்டார்.உனது வருகைக்காக தெருவரைஅவராகவே நடந்துவந்துவிட்டார்.உன்னைப் பார்த்ததும் அப்பாவுக்கு புதுத் தெம்பு வந்துவிட்டது. இதனால்தான் கடைசி காலத்தில் பெருங்களத்தூரில் உன்னருகிலேயே வசிக்க திட்டமிட்டு இருக்கிறோம் என்றார் உணர்ச்சி பொங்க.
அப்பா, சேலம் பகுதியில் பொறியாளராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். தீவிர சாயி பக்தக்குடும்பம் அவருடையது. இவர்களைப் பற்றி நிறையஇதழ்களில் சாயி வரதராஜன் எழுதியிருக்கிறார். பத்தடி கூட நடக்கமுடியாத சண்முகம் அப்பா, பண்டரிபுரத்து மியூசியத்தின் பல மாடிகளை சாயிராம் சாயி ராம் என்று சொல்லியே நடந்து கடந்தவர். அந்தப் பயணத்தின்போது நானும் அவர்களுடன்சென்றிருந்தேன்.
சாயி தரிசனம் பத்திரிகை சேலத்தில் சரியாககிடைப்பதில்லை. ஐநூறு இதழ்களை அனுப்பு.அதை நானே விற்றுத் தருகிறேன். இதழ்களுக்கானபணத்தை நான் கொடுத்துவிடுகிறேன். இதழ்களைஇலவசமாகத் தருகிறேன். இது ஒரு ஞானப்பொக்கிம். இது எல்லோருக்கும் போய்ச் சேரவேண்டும் என்றார்கள் அப்பாவும் அம்மாவும்.
சேலம் பிரேம்
வழியில் சாப்பிட சாப்பாடு கட்டிக்கொடுத்துஅனுப்பினார்கள். எவ்வளவு அன்பானவர்கள் என்றுவியந்தபடி, லலிதா, சதீஷ் என பல வீடுகளுக்குச்சென்று பஜன், பிரார்த்தனை செய்துவிட்டுகடைசியாக சிவக்குமார் வீட்டுக்கு வந்தோம்.
சிவக்குமார் மிகப்பெரிய சிவபக்தர். அவரைநமஸ்கரிப்பது சிவனை நமஸ்கரிப்பதற்குச் சமம்என்று அடிக்கடி சாயி வரதராஜன் கூறுவார்.ஏற்கனவே அவர் பெருங்களத்தூரில் மேலாளராகஇருந்ததால் அவரைப் பற்றி அனைவரும்அறிவார்கள். எல்லா வேலைகளையும் தூக்கிவைத்துவிட்டு சாயி வரதராஜனுக்காக ஒரு நாளைஒதுக்கியிருந்தார் அவர்.
அவரது வீட்டுக்குச் சென்றதும், ஒரு வேட்டிதுண்டை எடுத்து சாயியிடம் கொடுத்து, இதை ங்களுக்காகவே தனியாக நெய்து வாங்கி வந்தேன்.இதை உடுத்திக் கொள்ளுங்கள் என்று தந்தார். சேலம்பேருந்து நிலையம் வரை வந்து வழியனுப்பிவைத்தார்.
சைலம் என்பதே சேலம் என்றுவழங்குகிறது. சைலம் என்றால் மலை என்று பொருள். முன்னோர்இந்தப் பகுதி மலை சூழ்ந்த இடம்என்பதால் இதற்கு இப்பெயர் வைத்துஇருப்பார்கள் என நினைக்காதீர்கள்.இப்பகுதி மக்களின் மனம் மலைபோல மிகவும் உயர்ந்தது. அதனால்தான் இதற்கு சேலம் என்றே பெயர் வைத்திருப்பார்கள் என்றார் சாயி வரதராஜன். சேலம் மக்களை ஆழமாகநேசிக்கும் அவர், என் இரு கண்களில் ஒன்று சேலம் என்பார்.பேருந்தில் அமர்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டுநினைத்தேன்,  சுமார் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக சாயி வரதராஜனுடன் இருக்கிறோம். எங்கள் கண்களுக்கு சாதாரண விளையாட்டுப் பிள்ளைமாதிரி தெரிகிறார். ஆனால் இந்த சாயி பக்தர்கள்அவரை எப்படியெல்லாம் நேசிக்கிறார்கள்.
சாயி வரதராஜன்
இதற்கெல்லாம் சாயி வரதராஜனிடம் இருக்கிற ஏதோசக்தி காரணமல்ல, அவர் சுமந்துகொண்டிருக்கிறசாயி பாபாவே காரணம். கள்ளம் கபடம் தெரியாமல் வெள்ளேந்தியாய்இருந்தால் நிச்சயம் நம்மையும் இவரைப் போல பாபாஉயர்த்துவார் என நினைத்தபோதே, வீரமணி சொன்ன வார்த்தைகளும் நினைவுக்கு வந்தன. உமாபதியிடம் ஒருமுறை அவர் கேட்டார். என்ன, சாயி வரதராஜன் மாதிரி ஆகிவிடலாம் என நினைக்கிறீர்களா? என்று. நிச்சயமாக ஆக முடியும், பாபா பாரபட்சம்பார்க்கிறவர் கிடையாது. உண்மையாக பக்திசெலுத்தினால் யாரையும் உயர்த்துவார். முயற்சி செய்வோம்.
கே. ஆறுமுகம், பெருங்களத்தூர்

அகங்காரம் அறவே அழிக்கப்படும்

 
நாம் வெற்றிபெறவும் நமது காரியங்கள்சித்தியாகவும் முதலில் அகங்காரத்தை  நமதுசத்குருவின் பாதங்களில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.அகங்காரத்தை ஒழித்தால்தான் வெற்றி சத்குருவால்உறுதி அளிக்கப்படுகிறது.
சாயி பாபாவை வணங்குவதால் இகபர சௌபாக்கியங்கள் இரண்டுமே கிடைக்கின்றன.நாம் உண்மையான இயற்கையில் நிலையாக்கப்பட்டுஅமைதியும் மகிழ்ச்சியும் அடைகிறோம். எனவேஎவரொருவர் அவரது சுபீட்சத்தைப் பெற விரும்புகிறாரோ அவர் சாயி பாபாவின் லீலைகளையும் கதைகளையும் பயபக்தியுடன் கேட்டு அவைகளைதியானம் செய்யவேண்டும். இவைகளை அவர்செய்வாரேயானால் தமது வாழ்க்கையின் இலட்சியத்தை சுலபமாக அடைந்து பேரானந்தம்பெறுவார்.
நம்மில் பலர், நான் பாபாவிடம் சரணடைந்து விட்டேன், பாபாவின் கதைகளையும் லீலைகளையும் தினமும் படிக்கிறேன், கேட்கிறேன், தியானமும் செய்கிறேன். ஆனாலும் எனக்கு வந்த கஷ்டங்கள் இன்னும் தொடருகின்றன. எப்போது பிரச்சினை முடியும்என்று தெரியவில்லை. அவர் எப்போது எனக்கு கலங்கரை விளக்காக இருக்கப் போகிறார்? எனப்புலம்புவார்கள்.
 
இது போன்றவர்கள் புலம்பும்போதும் கண்ணீர்விட்டுக் கதறும்போதும், சத்குருவே இவர்களுக்கு உடனடியாகத் தீர்வை தாருங்கள் என நம் மனம்கேட்டுக் கொண்டாலும், அவர்களுக்குள்யே உள்ள நம்பகத் தன்மை, அகங்காரம், எதிர்பார்ப்பு இவைகளால் தாமதம் ஏற்படுகிறது.
எதிர்பார்த்து சரணடைவதும், நம்பகத் தன்மையோடு பிரார்த்தனை செய்வதும் அகங்காரத்தோடு செயல்பட்டு நிந்திப்பதும், சரியான தீர்வு கிடைக்காமல் போகிறது, அல்லது கால தாமதம் ஆகிறது.
இதைப் பற்றி சத்சரித்திரம் 24 ம் அத்தியாயம் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது. தியானம், பக்தி, நம்பிக்கை, பொறுமை இவற்றை தெளிவாக உணர்ந்து அவற்றை கடைப்பிடித்து அகங்காரத்தைசத்குருவின் காலடியில் சமர்ப்பித்தால் வெற்றி உறுதிஎனக் கூறுவதோடு, உண்ணும் முன் அவரை நினைவில் நிறுத்த வேண்டும் என்றும், சத்குரு எப்போதும் நம்முடன் இருக்கிறார் என்றும்தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது.
 
சாமா, வாமன்ராவ் மற்றும் ஹேமத் பந்த் மூலம் தானியங்களைப் பற்றி குறிப்பிட்டு அதன் மூலம் நீதியினை போதிக்கிறார். நமது புலன்கள், தேவைகளை அடையும் முன்னதாகவே மனமும், அறிவும் புலன்களை அனுபவித்துவிடுகின்றன.முதலில் பாபாவை நினை. அதுவே, உன் மனதில்நிலைகொண்டுள்ள பாபாவுக்கு நிவேதனம்செய்யும்முறையாகும்.
சாயி கலியன்
பொருட்களை அனுபவிக்கும் முன் பாபா அங்கிருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டால் அப்பொருள் அவர் அனுபவிக்கத் தக்கதா எனத்தோன்றும். அனுபவிக்கத் தகாதவை என்றால்நம்மால் ஒதுக்கப்பட்டு நமது தீய பண்புகள், செயல்கள், அகங்காரம் நம்மை விட்டு மறைந்துவிடுகின்றன. இவை மறையும்போது ஞானம் துளிர்க்கிறது. ஞானம் துளிரும்போது நம்முள்ளே இருக்கும் அகங்காரங்களான நான், எனது அழிந்துஆன்ம அறிவு கலக்கிறது.
சாயி பக்தர்கள் அவரவர்களுக்கு தெரிந்த வழியில்பூஜைசெய்வதையும், சேவை செய்வதையும் பாபா ஏற்றுக் கொண்டார். அவர்கள் பூஜை, சேவை செய்வதில் யாரும் குறுக்கீடு செய்யக்கூடாது அதுபாபாவுக்கு அறவே பிடிக்காது என்பதை அண்ணாசிஞ்சனீகர், மௌஷிபாயி ஆகியோரது வாழ்வில் நடந்த சம்பவங்களை சத்சரித்திரம் மூலம் பாபா விளக்கியிருக்கிறார்.
அன்புடனும், பக்தியுடனும் யாரொருவர் எனக்கு ஓர் இலை, மலர், பழம் அல்லது நீர் சமர்ப்பிக்கிறாரோஅந்த அன்புக் காணிக்கையை தாமதமின்றி ஏற்றுக்கொள்வதாக பாபா உறுதியளிக்கிறார். இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற நியதி எதுவும்இல்லை.  தூய்மையான அன்பும் பக்தியும்தான் முக்கியம்.
அடியவர்கள் பிறர் சேவைகளில் குறுக்கிடக்கூடாது என்றும் தாங்கள் விரும்பிய வண்ணமே பாபாவுக்கு அவர்கள் சேவை செய்ய விட்டுவிட வேண்டும் என்கிற பாடத்தை மௌஷிபாயியின் சேவை மூலம் தெரியப்படுத்துகிறார்.
எனவே, நாம் பூஜை செய்வதிலும், சேவை செய்வதிலும் பாபாவை நாம் விரும்பிய வண்ணமேமனத்தூய்மையோடும், பக்தியோடும், பரிபூரண நம்பிக்கையோடும், சாஸ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்து, நான் எனது என்ற அகங்காரத்தை அடியோடு புறந்தள்ளி, வணங்கினோமேயானால், நமது பிரச்சினைகள் எல்லாம் படிப்படியாக பாபாவால்உரிய காலத்தில் தீர்க்கப்பட்டு விடும் என்பதுநிதர்சனமான உண்மை.
                                                                                             —- சாயி கலியன்

உனக்குப் புதுவாழ்வு தருவேன்! 2



கிழக்காசியாவில் ராணுவ மருத்துவமனையில் பணி செய்து, சம்பாதித்த அனைத்தையும் இழந்து, நோயினால் ஒரு காலும் துண்டிக்கப்பட்டு, நிராதரவான நிலையில் நின்ற ஒரு பக்தருக்கு சாயி எப்படி அனுக்கிரகம் செய்தார் என்பதை அவரது வாய் மொழியாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.
நேற்றைய தொடர்ச்சி…..
முந்தைய பகுதியினை படிக்க இங்கு செல்லவும்
என் தங்கை மகன் ஒரு சிறிய பாபா போட்டோவை தந்து, ’மாமா, பயப்படாதே, இவர் உங்களை முழுமையாகக் காப்பாற்றுவார்’, என்றான்.
இதுதான் பாபாவுடன் எனது முதல் அறிமுகம். அறுவை சிகிச்சை நடந்தபோது, வலி தாங்க முடியாமல் ’பாபா’ எனக் கத்தினேன்.  அப்போது, ஒரு விசாலமான காட்சியை என்னால் காண முடிந்தது. அக்கம் பக்கம் எதுவுமே இல்லாத நிலையில் மிகப்பெரிய ஒளிப்பிழம்பும் அதன் நடுவே, ஆசீர்வதிக்கும் கரங்களோடு சீரடி பாபாவும் தோன்றியதைக் கண்டேன். பொறுமையாக இரு என்பதைப்போல பாபாவின் கரங்கள் எனக்குத் தெரிந்தன.
பாபா என நான் கத்தியதைக் கவனித்த டாக்டர்கள், ’நீங்கள் பாபா பக்தரா? பாபாவைப் பற்றி தெரியுமா?’, எனக் கேட்டார்கள்.
’தெரியாது. இப்போது தான். அவரது போட்டோவைக் கொடுத்தார்கள்’  என்றேன் .  அதன் பிறகு வாழ்வில் படிப்படியாக சில மாற்றங்கள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன.
இந்த நிலையில் பாபா மாஸ்டர் அருணாச்சலம் ஐயா அவர்களை தரிசிக்க லாஸ் பேட்டை சென்றேன். எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்து, ஆசீர்வதித்ததோடு, சாயி தரிசனம் என்ற புத்தகத்தைக் கொடுத்து, அதன் ஆசிரியருக்குப் போன் போட்டு என்னைப் பேசுமாறு கூறினார். சாயி வரதராஜன் எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதாகச் சொன்னார். பாபா மாஸ்டர் கொடுத்த அந்தப் புத்தகத்தை படுக்கை அருகில் வைத்துக்கொண்டேன். உறக்கம் வராததால் புரண்டு புரண்டு படுத்தேன். அப்போது மணி பதினொன்னே முக்கால் இருக்கும், உறக்கம் வராத நிலையில் அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துப் பிரித்தேன்.
அதில் சாயியின் குரல் என்ற தலைப்பிலான ’நான் இன்று உன்னை சந்திக்க வந்திருக்கிறேன்’ என்ற கட்டுரை இருந்தது.  2012 செப்டம்பர் மாத இதழ், தலைப்பை பார்த்தபோது, இது உளவியல் ரீதியாக ஒரு வரை அணுகும் கட்டுரையாக இருக்கும் என நினைத்து, வாசித்தேன்.  என் வாழ்வில் நிகழ்ந்த பல வியங்கள் அதில் இருந்தன..
நிச்சயமாக இது உளவியல் சார்ந்த கட்டுரைதான் எனத் தீர்மானம் செய்துகொண்டு படுத்துவிட்டேன். மறுநாள் காலையில் எழுந்திருக்கும்போது என்னை அறியாமல், இதுவரையில்லாத புத்துணர்வு எனக்குள் இருந்தது. அன்று காலையே, ரேன் கார்டுக்கான சரிபார்ப்பு செய்தார்கள்.  மூன்று சக்கர வாகனத்திற்காக நான் அனுப்பிய விண்ணப்பம் பரிசீலனையில் இருப்பதாகக் கடிதம் வந்தது.
இப்படியே அன்று நிறைய வியங்கள் நடந்தன. அப்போதுதான் நான், இது உளவியல் ரீதியான கட்டுரையல்ல, கடவுளின் வார்த்தை என்பதை மனப்பூர்வமாக உணர்ந்தேன். பாபா தன் பக்தருக்கு எப்படியெல்லாம் உதவி செய்கிறார் என்பதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது பூரிப்பாக இருந்தது.
ஒருநாள் பெருங்களத்தூருக்குப் போன் செய்து எனது பிரச்சினைக்காக சாயி வரதராஜனிடம் பிரார்த்தனை செய்யச் சொன்னேன். அவர் செய்ததாக தெரியவில்லை, எனக்குத் திருப்தியில்லை.
‘அவர் எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதை உடனிருந்து பார்க்கவேண்டும்’ எனக் கூறினேன்.
சில நாட்கள் கழித்து பெருங்களத்தூர் பாபா ஆலயம் சென்று இருந்தேன். நீண்ட நேரத்திற்குப்பிறகு சாயி வரதராஜனும் மலேசியாவில் இருந்து வந்திருந்த சத்திய சீலன் என்ற மனோதத்துவ மருத்துவரும் ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்தனர்.
நாங்கள் பொதுவாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். பக்தர்கள் வர ஆரம்பித்த பிறகு, பிரார்த்தனை நடைபெற்றது.. எனக்காகவும் பிரார்த்தனை செய்யப்பட்டது. பிரார்த்தனை முடிந்த பிறகு, சாயி, ’ஒரு பெரியவர், சாயி வரதராஜன் எனக்காகப்பிரார்த்தனை செய்வதை நேரடியாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஒரு நாள் போன் செய்தார், அவர் பார்த்திருப்பார் என நம்புகிறேன்’, என்றார். பார்த்தாகிவிட்டது என நான் தலையசைத்தேன்.
’திருப்தியா?’,  என்றார்.
முழுமையான திருப்திஎன்றேன் நான்.
பாண்டிச்சேரி மிக உன்னதமான பூமி. வேதபுரி என்றே அழைக்கப்பட்ட பகுதி அது. அங்கு சித்தர் பெருமக்களும், ரிஷிகளும் இன்னமும் உலவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பாபா மாஸ்டர் அருணாசலம், கிருஷ்ணன் உன்னி போன்ற சாயி பக்தர்கள் பிறருக்காக பிரார்த்தனை செய்வதை வாழ்வாக வைத்திருக்கிறார்கள்.  ஆகவே, பயப்படாதீர்கள்’,  என்று கூறி அனுப்பினார்..
பாபா எனக்கு வேறு எதையும் செய்யத்தேவையில்லை. வயதான இந்தக் காலத்தில் உயிர்உள்ளவரை வாழ்வதற்குத் தேவையான ஆதாரத்தை பூர்த்தி செய்தால் போதும். எனக்கு யாரும் தர்மம் செய்ய வேண்டாம், டிரஸ்ஸிங் செய்யத் தெரியும், மருத்துவ உதவி தெரியும். இதைச் செய்ய வாய்ப்பும், அதற்குரிய ஊதியமும் கொடுத்தால் போதும் என்பதே எனது பிரார்த்தனை.
 அது விரைவில் நிறைவேறும் என்ற நம்பிக்கையோடு நான் பெருங்களத்தூரிலுள்ள ஆத்ம சாயியை கும்பிட்டு பாண்டிச்சேரியை நோக்கிக் கிளம்பினேன்.
ஜெய் சாய் ராம்.
பால சுப்பிரமணியம்
எண் 7. பதிமூன்றாவது  குறுக்குத் தெரு,
கிருஷ்ணா நகர், புதுச்சேரி8
போன் 9790411743

உனக்குப் புதுவாழ்வு தருவேன்!



கிழக்காசியாவில் ராணுவ மருத்துவமனையில் பணி செய்து, சம்பாதித்த
அனைத்தையும் இழந்து, நோயினால் ஒரு காலும் துண்டிக்கப்பட்டு,
நிராதரவான நிலையில் நின்ற ஒரு பக்தருக்கு சாயி எப்படி அனுக்கிரகம்
செய்தார் என்பதை அவரது வாய் மொழியாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.
 கடந்த 2012 ம்  ஆண்டு செப்டம்பர் மாதத்தில் ஒரு நாள் இரவு. மனதை இனம் புரியாத ஒரு பாரம் அழுத்திக்கொண்டு இருந்தது. உறக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டு இருந்தேன்.  கடந்த காலங்களை திரும்பிப் பார்த்தபடி படுக்கையில் படுத்திருந்தேன். அறுபது வயதைத்தாண்டிய இத்தனை காலமும் துன்பங்களையே அனுபவித்திருக்கிறேன்.   என்னால் பலனடைந்த, வேண்டாத உறவுகள் மற்றும் தகாத நண்பர்களால் ஏமாற்றப்பட்டு அனைத்தையும் இழந்து விட்டேன்.
அவையெல்லாம் போனால் போகட்டும். ஆனால்,  போனால் திரும்பி வராத, எனது குழந்தையை இழந்தது பெரிய இழப்பு. போதாக்குறைக்கு ஓடி ஆடி பிழைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற நம்பிக்கையும் தளர்ந்து போகும் வகையில் இப்போது ஒரு காலையும் இழந்து இனி என்ன செய்யப் போகிறேன், எப்படி வாழப் போகிறேன் என்ற கவலை என்னைத்துரத்த ஆரம்பித்து, ஓட முடியாமல் படுக்கையில் முடங்கிக் கிடந்தேன்.
எனது வாழ்க்கையை மருத்துவ உதவியாளராக ஆரம்பித்தேன். திடீரென மாரடைப்பு வருகிறவர்களுக்கு முதலுதவி செய்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்துவருதல், விபத்தின்போது முதலுதவி தருதல், தேசியப் பேரிடர் மற்றும் வன்முறைகளின் போது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு முதல் உதவி செய்து மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வந்து சிகிச்சை பெறச் செய்தல் போன்ற  சேவைகளை மனம் உவந்து செய்துகொண்டிருந்தேன்.
பூனாவில் உள்ள எக்ஸைடு பேட்டரிகளைத் தயாரிக்கும் குளோரைடு நிறுவனத்தில் கம்பவுண்டர் பணி கிடைத்து அங்கு பணி செய்துவந்தேன். அங்கிருந்தபடி வெளிநாட்டில் வேலைக்கும் முயற்சி செய்தேன். மஸ்கட்டிலுள்ள பிரிட்டிஷ் மருத்துவமனையில் கம்பவுண்டர் பணிக்கு தேர்வு பெற்று, மஸ்கட் சென்று முப்பத்தோறு ஆண்டுகள் ராணுவ மருத்துவமனை யில் பணி செய்தேன். நோய் வாய்ப்பட்ட அல்லது காயம் அடைந்த ராணுவ வீரர்களுக்கு சிகிச்சை உதவிகளைச் செய்வது என் பணி. கை நிறைய சம்பளம் தந்தார்கள். அதில் என் மூன்று பெண்களுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்ததுதான் நான் அடைந்த பலன். மற்றபடி, உறவுகள் என்று சொல்லிக்கொண்ட சிலரும், நண்பர்கள் என சேர்ந்து கொண்ட சிலரும் என்னை முழுவதுமாக ஏமாற்றி என் சம்பாத்தியத்தை ஒன்றுமில்லாமல் செய்துவிட்டார்கள்.
முப்பத்தோறு ஆண்டுகள் கழித்து நான் இந்தியா வந்த பிறகு, அனைத்தையும் இழந்து, என் கடைசி மகளின் திருமணத்திற்காக இருந்த ஒரு வீட்டையும் விற்கவேண்டியிருந்தது. இப்போது எதுவும் இல்லாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, ஏதாவது வேலை செய்தாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் வாழ்கிறேன்.  சம்பாதித்த அனைத்தையும் இழந்த போதிலும் தன்னம்பிக்கை இழந்ததில்லை. பாண்டிச்சேரியில் குடியேறிய பிறகு, எனக்குத்தெரிந்த மருத்துவ உதவியாளர் சேவையை தொடர்கிறேன்.
வயதான முதியவர்கள் பாத்ரூம் போன்ற இடங்களில் வழுக்கி விழுந்து அடிபட நேர்ந்தால் இடுப்பு எலும்பு முறிந்துவிடும். அப்படிப்பட்ட நிலையில் படுத்தப் படுக்கையாகி விடுவார்கள். படுக்கைப்புண் வந்து, உடலெல்லாம் புண்ணாகும்.  சரியான முறையில் கவனிக்காவிட்டால், புண் நாற்றமெடுத்து சுகாதாரக் கேடும், உயிர் போகும் ஆபத்தும் ஏற்படும்.  இதைத் தடுக்க, உரிய முறையில் டிரஸ்ஸிங் செய்யவேண்டும். இந்த சேவையில் நான் தனிப் பயிற்சி பெற்று இருந்ததால் என்னை தெரிந்தவர்கள் அழைத்துச் செல்வார்கள். அவர்கள் மூலம் ஓரளவுக்கு வருவாய் வந்துகொண்டிருந்தது.
சமீபத்தில்கூட படுக்கைப் புண் வந்து பாதிக்கப்பட்ட வயோதிகர் ஒருவருக்கு டிரஸ்ஸிங் செய்யச்சென்றேன். இனி பிழைக்கமாட்டார் என்ற அளவுக்கு பாதிப்பு இருந்தது. அவருக்கு பதிமூன்று முறை டிரஸ்ஸிங் செய்தேன். ஒரு டிரஸ்ஸிங் விலை 350 ரூபாய். அவர் படுப்பதற்காக புதிய வித படுக்கை ஒன்றை சிபாரிசு செய்தேன். அதையும் அவரது குடும்பத்தார் வாங்கிக் கொடுத்தார்கள். அந்த முதியவர் இப்போது நலமாக இருக்கிறார்.
இப்படியொரு நிறைவான சேவை செய்து கொண்டு காலம் கழிக்கலாம் என நினைத்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில்தான் எனக்கு நோய் ஒரு எதிரியாக வந்தது. தொடையிலிருந்து காலுக்குச் செல்லும் இரத்தக் குழாயில் ஐந்து இடங்களில் அடைப்பு ஏற்பட்டது. காலுக்குச் செல்லவேண்டிய இரத்த ஓட்டம் தடைப்பட்டதால், கால் அழுக ஆரம்பித்தது. பாதிக்கப்பட்ட பகுதியை நீக்காவிட்டால் முழு உறுப்பையும் எடுக்கவேண்டியிருக்கும் என மருத்துவர்கள் கை விரித்துவிட்டனர். வேறு வழியில்லாமல் பாதிக்கப்பட்ட காலை எடுத்துவிட சம்மதித்தேன்.
ஒரு கை போயிருந்தாலும், கால்களால் நடந்து சென்று ஏதேனும் வேலை செய்திருப்பேன்.  கால் போய்விட்டதால் நடக்க முடியாத நிலைக்குத்தள்ளப் பட்டுவிட்டேன். இனி வாழ்க்கையை எப்படி நகர்த்துவது என தடுமாற்றம்!
முன்னாள் ராணுவத்தினருக்கு அரசாங்கம் மூன்று சக்கர வாகனங்கள் வழங்குவது வழக்கம். எனக்கும் இதை அளித்தால் அதன் உதவியோடு நடமாடலாம் என அதற்காக விண்ணப்பித்திருந்தேன். வருவாய் இல்லாததால் என் ரேன் கார்டை ஏழைகளுக்கான கார்டாக மாற்றவும் விண்ணப்பித்து இருந்தேன்.
இன்னும் தேவைகள் பல இருந்தன. எல்லாவற்றையும் சுருக்கிக்கொண்டு நானும் என் மனைவியும் வாழவேண்டியிருந்ததால் அதற்காகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தோம். வயதான இந்தக் காலத்தில் உதவுமாறு பாபாவை வேண்டிக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன்.
சரியாகச் சொன்னால் கடந்த ஓராண்டாகத் தான் பாபாவைத் தெரியும். அதுவும் அறுவை சிகிச்சை செய்து காலை நீக்க, ஆபரேன் தியேட்டருக்குள் போகும்போது, என்னுடன் வந்த என் தங்கையும் தங்கை மகனும் பாபாவை முழுமையாக நம்பு என்று சொன்னார்கள்.
இதன் தொடர்ச்சி நாளை……..

திசைகளும் தீபங்களும்



                  நாம் அன்றாடம் காலையும் – மாலையும் பூசை அறையில் தீபம் ஏற்றி ஆண்டவனை வணங்குகிறோம். தினம் தீபம் ஏற்றும் நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தீபம் ஏற்ற வேண்டிய முறைகள் பற்றியும், அவை தரும் பலன்கள் பற்றியும் தெரியும் ?

                தீபம் ஏற்றும்போது கிழக்குத் திசையில் உள்ள முகத்தை மட்டுமே ஏற்றினால் நம்மைத் தொடரும் துன்பங்கள் நீங்குவதுடன் மக்களிடையே நன்மதிப்பும் கிடைக்கும்.

               மேற்குத் திசையில் உள்ள முகத்தை மட்டும் ஏற்றினால் சகோதரர்களிடையே ஒற்றுமை ஏற்படும்; கடன் தொல்லைகள் விலகும்.  சர்வ மங்களமும், பெரும் செல்வமும் வேண்டுவோர் வட திசையில் உள்ள முகத்தை ஏற்ற வேண்டும்.  

தென் திசையில் உள்ள முகத்தை ஒருபோதும் ஏற்றக்கூடாது.  எதிர்பாராத தொல்லைகளும், கடன்களும் பாவங்களும் கூடும்.

திரியில்லாமல் தீபம் ஏது?

திரிகளின் வகைகளும் அவை தரும் பலன்கள் பற்றியும் பார்க்கலாமா?

சுகங்களைக் கூட்டும் தன்மை கொண்டதுதான் பஞ்சுத்திரி.

முற்பிறவியின் பாவங்களை அகற்றி- செல்வத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள
வேண்டுமென்றால் தாமரைத் தண்டு திரி போட்டு விளக்கேற்ற வேண்டும்.

மழலைப் பேறில்லையே என ஏங்குவோர் வாழைத்தண்டு திரி போட்டு விளக்கேற்ற வேண்டும்.

செய்வினைகள் நீங்கவும், நீடித்த ஆயுள் பெறவும் வெள்ளெருக்குப் பட்டைத் திரியில் விளக்கேற்ற வேண்டும். முழுமுதற் கடவுளான கணேசப் பெருமானுக்கும் உகந்தது இது.

தம்பதிகள் மனமொத்து வாழவும் – மகப்பேறு பெறவும் மஞ்சள் நிறங்கொண்ட
புதிய திரி போட்டு விளக்கேற்ற வேண்டும்.

திரியுடன் எண்ணையிட்டால்தானே தீபம் எரியும்?

எந்த எண்ணையிட்டாலும் விளக்கு எரியும்தான். ஆனால் பலன்…?
நலம் வேண்டி நாம் விளக்கேற்றும்போது அதில் விடும் எண்ணையினால் பலன்கள் நேரெதிராகவும் வாய்ப்புகள் உண்டே?

ஏதோ இருக்கும் எண்ணையை ஊற்றி விளக்கு ஏற்றுதல் என்பது மிகவும் தவறான ஒன்று.  இது பற்றி மேலும் அறிய இங்கு செல்லவும்

வராத கடனும் வசூலாகும்

எங்களுடைய சீக்கிய முதலாளி கூறுகிறார்…
ஒருநாள் அலுவலகத்திற்கு லீவு போட்டுவிட்டு எனது ஒரு வயது மகளின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்திற்காக வீட்டில் ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்தேன். எனது அலுவலக நண்பர் ஒருவர் பிறந்த நாள் விழாவுக்காக வந்திருந்தார். அவர் சொன்னார், ’நமது அலுவலகத்திற்கு சீக்கிய மதத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தலைவர் வந்திருக்கிறார். இன்று வேலைக்கு வந்திருக்கும் அவரது பெயர் சோதி!’,  என்றார்.
எனக்கு உடனே மனநிலை சரியில்லாமல் போய் விட்டது. காரணம் அவர் ஒரு சரியான முரட்டுப் பேர் வழி. கோபக்காரர் எனக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். ஆனால் சில நாட்களிலேயே என்னுடைய எண்ணம் சரியல்ல என்பது திரு. மகாலெ என்பவர் மூலம் தெளிவானது.
ஒருநாள் எனது பாஸ் மூட் அவுட்டாகியிருந்தார். யாரிடமும் சரியாகப் பேசவில்லை. திரு மகாலெ மட்டும் துணிந்து அவரிடம் பேசச் சென்றார். அவரையும் உள்ளே வரவேண்டாம் என்று அந்த சீக்கிய தலைமை அதிகாரி சொல்லிவிட்டார். மாலை அவருடைய கோபம் சற்று குறைந்தது. அவரது அறைக்கு மகாலெ சென்று பேச்சுக் கொடுத்தபொழுதுதான் அந்த அதிகாரி மனம் திறந்து அவரிடம் பேசினார். தான் ஒரு பண நெருக்கடியில் மாட்டிக் கொண்டிருப்பதாகவும், எந்த வழியும் தெரியவில்லை என்றும் சொன்னார்.
அதற்கு மகாலெ, தன்னிடம் அந்தப் பிரச்சினை தீர , ராமரின் அம்பு போன்ற மருந்து இருப்பதாகவும் அதை பயன் படுத்தினால் தீர்வு கிடைக்கும் என்றும் கூறினார். அதாவது தாங்கள் பாபாவிடம் வேண்டினால் தீர்வு கிடைக்கும் என்றார். அந்த தலைமை அதிகாரிக்கு இதில் உடன்பாடு இல்லை..
‘எப்படி அவர் தீர்வைத் தந்துவிட முடியும்? நீரும் எப்போது பார்த்தாலும் பாபா பாபா என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறீரே!’ என கடிந்து கொண்டார்.
மகாலெ, பொறுமையுடன், ’தாங்கள்பாபாவை நம்பவில்லை என்றாலும் பரவாயில்லை. தங்கள் வீட்டில் மனைவியோ பிள்ளைகளோ பாபாவை நம்புவார்கள் அல்லவா? அவர்களை வேண்டிக் கொள்ளச் சொல்லுங்களேன்.  வீட்டில் பாபாவின் படம் சிறியளவாவது இருக்குமல்லவா? நம்பிக்கையுடன் முயற்சி செய்யுங்களேன்’, என்று கூறினார்.
’அப்படி வேண்டிக் கொள்ள முடியாவிட்டால் இப்போது என்னை திட்டியது போலவாவது பாபாவை குறைகூறியாவது திட்டித்தான் பாருங்களேன்!,’ என்றார்.
மறுநாள் அவர் அலுவலகம் வந்தபோது, சந்தோக்ஷமாகக் காணப்பட்டார். மகாலெவைக் கூப்பிட்டு,  ‘உன்னுடைய பாபா உண்மையிலேயே மிக அற்புதமானவர். நான் நேற்றிரவு வீட்டுக்குச் சென்றதும் பாபாவிடம் பிரார்த்தனை செய்தேன். காலை ஏழு மணிக்கு ஒரு ஆள் என் வீட்டுக் கதவைத் தட்டி என்னை அழைத்தான். நான் வெளியே வந்து பார்த்தபோது அவனுக்கு நான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு பெரிய தொகையைக் கொடுத்திருந்தேன். இதுவரை அந்தத் தொகையைக் கொடுக்காமல் ஏமாற்றிக்கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தைக் கூட என்னால் பார்க்கமுடியவில்லை. அந்தத் தொகை வரவே வராது என நினைத்து அதைப் பற்றிய எண்ணத்தையே விட்டுவிட்டேன்.. இப்போது அந்த ஆள், என்னைத் தேடி பணத்தை எடுத்து வந்து கொடுத்துவிட்டுச் சென்றான்.. நிச்சயமாக பாபா உண்மையிலேயே மகான்தான் என்றார் அந்தசீக்கிய அதிகாரி.
பல வருடங்கள் கழித்து அந்த சீக்கிய அதிகாரியை ஓரிடத்தில் சந்திக்கநேர்ந்தது. அப்போது அவருக்கு இதயத்தில் அறுவை சிகிச்சை நடந்திருந்தது. அதைப் பற்றி நான் விசாரித்தேன். அதற்கு அவர் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் அதையெல்லாம் பாபா பார்த்துக்கொள்வார்.. அதைப் பற்றி நான் கவலைப்படுவதில்லை… பாபாவுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றார். பார்த்தீர்களா? சாயியைச் சாடினவர்களைக்கூட பாபா எப்படி மாற்றுவார், காப்பாற்றுவார் என்று-
சூர்யகாந்த் யாதவ், அந்தேரி
தமிழில் –  வெங்கட்ராயன்.
நன்றி் சாயிலீலை